CD”

CD" od Sleaford Mods – album, który nie udaje, że jest dobrze

Jeśli szukasz czegoś więcej niż kolejnej „grzecznej” płyty na półkę, CD" (SKU: fa665f0f09ba) wpisuje się w bardzo konkretny klimat. To wydawnictwo Sleaford Mods – duetu, którego muzyka od lat działa jak komentarz do rzeczywistości: bez lukru, bez dyplomatycznych ukłonów i z wyraźnym ostrzem satyry. W centrum stoi „Spare Ribs”, szósty album zespołu, zbudowany na wściekłości, dowcipie i społecznej obserwacji.

Twórcy – Jason Williamson (frontman) oraz Andrew Fearn (producent) – wykorzystują swój charakterystyczny, często sprośny humor, by punktować hipokryzję, nierówności i społeczną apatię. To muzyka, która nie prosi o zgodę na krytykę, tylko ją wykonuje: w rytmie, w tekście i w energii.

Warto też zwrócić uwagę na to, że „Spare Ribs” nie powstało w próżni. Współtworzą je goście: Amy Taylor z Amyl and The Sniffers oraz brytyjska debiutantka Billy Nomates. Ta mieszanka perspektyw dodaje albumowi dodatkowego napięcia i różnicuje brzmienie, mimo że rdzeń pozostaje mocno „sleafordowy”.

Dlaczego „Spare Ribs” brzmi jak zapis czasu: od „Shortcummings” do sesji w JT Soar

CD" to nie tylko zbiór utworów – to także opowieść o tym, jak szybko zmienia się świat i jak szybko muzyka próbuje nadążyć za rzeczywistością. Według relacji Jasona, nowa piosenka „Shortcummings” została napisana pięć miesięcy przed głośną podróżą Dominica Cummingsa do Barnard Castle. To jeden z tych momentów, w których widać, że duet jest blisko bieżących wydarzeń, ale nie dlatego, że „podąża” – raczej dlatego, że ma instynkt do diagnozowania mechanizmów.

Jason dopowiada, że utwór dotyczy dezorientacji wynikającej z jego ideologii. Zamiast jednak moralizować wprost, zespół robi to po swojemu: miesza ironię z agresją, a w dowcipie ukrywa złość. Efekt jest celny i przez to trudny do zignorowania.

Historia powstawania albumu również robi wrażenie. Utwory pojawiły się w pierwszej styczniowej sesji w JT Soar Studio w Nottingham. W czasie twórczego okresu powstały cztery piosenki, które trafiły na „Spare Ribs”. Potem – jak wiemy – wydarzyło się wiele. Sleaford Mods działał w trybie lockdownu, ale część pracy nie układała się tak, jak planowano. Jason wprost mówi, że piosenki, które przysłał mu Andrew, nie były do końca „w punkt” – dlatego resztę albumu postanowiono zrobić inaczej.

Krótka, intensywna sesja i powstanie większości materiału

Ostatecznie duet ponownie spotkał się w lipcu na dwutygodniową sesję w JT Soar. Wspólnie stworzyli pozostałą część nowego, „miażdżącego” albumu – tym razem już w kompletnym składzie. Całość składa się z 13 piosenek, a ich układ prowadzi słuchacza od zaskoczenia do coraz większego ciężaru.

Na start pojawia się ich pierwsze w historii „intro” – eksperymentalne „A New Brick”. Jason przyjmuje w nim postać, którą opisuje jako „mistrza cyrku”. To wprowadzenie działa jak zapowiedź: nie ma tu udawania optymizmu, jest za to gotowość do starcia z tym, co niewygodne.

Co ważne, zespół jasno mówi, że nie ma powodu udawać pozytywnego nastawienia. Jednocześnie pokazuje, że jedyny sposób, by toczyć „wojnę” z problemami, to wyjaśniać je inteligentnie i nie czuć się zastraszonym tym, że ktoś może uznać cię za „negatywnego”.

CD" jako wybór dla tych, którzy lubią ostre teksty i bezkompromisowe brzmienie

To wydawnictwo jest dla słuchaczy, którzy chcą, żeby muzyka mówiła prawdę – nawet jeśli ta prawda jest niewygodna. „Spare Ribs” ma w sobie coś z manifestu, ale nie w formie sztandarów. Raczej: w formie ironicznych cięć, społecznej zgrywy i rytmu, który nie pozwala zasnąć na własnym cynizmie.

Jeżeli cenisz twórców, którzy potrafią zamienić frustrację w formę artystyczną, CD" będzie naturalnym wyborem. W końcu Sleaford Mods od dawna działa na styku muzyki i komentarza – a tutaj ten duet jeszcze wyraźniej pokazuje, że „duch czasu” to dla nich nie hasło, tylko codzienna robota.

Warto też podkreślić, że na albumie słychać różnicę wynikającą ze współpracy z gośćmi. Amy Taylor i Billy Nomates nie są dodatkiem „dla ozdoby” – wplatają się w całość tak, by podbić napięcie i podkreślić, że ten projekt żyje w szerszym kontekście brytyjskiej sceny.

Co wyróżnia „Spare Ribs” na tle innych premier i dlaczego warto go mieć

Największą siłą „Spare Ribs” jest konsekwencja: od pierwszych decyzji artystycznych po sposób prowadzenia narracji. Zaczynając od „A New Brick” – eksperymentalnego intro z Jasonem w roli „mistrza cyrku” – duet ustawia ramy dla całej reszty. To sygnał, że będzie ostro, ale też inteligentnie: bez udawania, bez miękkich słów.

W samych tekstach czuć zderzenie z hipokryzją i apatią. W praktyce oznacza to, że płyta nie jest „o czymś” – jest reakcją na coś. A to sprawia, że CD" łatwo wraca do odtwarzacza wtedy, gdy chcesz usłyszeć muzykę, która nie odkleja się od realnych emocji.

Jeśli lubisz, gdy artyści potrafią mówić sprośnie, ale jednocześnie celnie, i gdy ironia nie jest ucieczką, tylko narzędziem, ten album będzie dla Ciebie. „Spare Ribs” to kolejny dowód, że Sleaford Mods nie przestaje drążyć, tylko robi to jeszcze mocniej – także dzięki temu, że w procesie tworzenia pojawiają się nowe głosy.

• CD" to konkretna pozycja dla fanów Sleaford Mods i osób, które szukają ostrej satyry w muzyce.
• Na płycie znajdziesz 13 utworów oraz gościnne występy Amy Taylor i Billy Nomates.

Jeżeli zależy Ci na wydaniu, które działa jak komentarz do współczesności – z humorem, złością i bezpośrednim spojrzeniem na nierówności – CD" od fa665f0f09ba jest jednym z tych wyborów, które po prostu się broni. W końcu w muzyce Sleaford Mods CD" nie jest tylko nośnikiem, ale częścią doświadczenia: takiego, które zostaje w głowie i wraca, gdy znów czujesz, że świat jest zbyt spokojny jak na to, co naprawdę się dzieje.